Laos has come a long way since its days of propaganda films of the 1970s. Only in the last decade has the sleepy, mild-mannered country dipped its toes into the vast and unexplored world of non-propagandistic narrative and documentary filmmaking — something of a challenge for a country operated under strict communist rule that imposes political and cultural constraints that shape the country’s national cinema offerings. …
ປະເທດລາວມີຄວາມລໍ້າໜ້າພໍສົມຄວນນັບແຕ່ມີຮູບເງົາໂຄສະນາເຜີຍແຜ່ໃນຊ່ວງປີ 1970. ສະເພາະໃນຊ່ວງທົດສະວັດທີ່ຜ່ານມາ, ປະເທດອັນງຽບສະຫງົບ ແລະ ມີມາລະຍາດທີ່ສຸພາບອ່ອນໂຍນແຫ່ງນີ້ໄດ້ດໍາດິ່ງລົງສູ່ໂລກອັນກວ້າງໃຫຍ່ ແລະ ຍັງບໍ່ທັນມີໃຜໄດ້ສໍາຫຼວດດິນແດນທີ່ເຕັມໄປດ້ວຍເລື່ອງລາວ ແລະ ການສ້າງຮູບເງົາສາລະຄະດີທີ່ບໍ່ເປັນພຽງແຕ່ຮູບເງົາໂຄສະນາເຜີຍແຜ່ ເຊິ່ງຖືເປັນຄວາມທ້າທາຍຕໍ່ປະເທດທີ່ຂັບເຄື່ອນພາຍໃຕ້ລະບອບການປົກຄອງຂອງຄອມມູນິດທີ່ເຂັ້ມງວດ ເຊິ່ງໄດ້ສ້າງຂໍ້ຈໍາກັດທາງການເມືອງ ແລະ ວັດທະນະທໍາ ເພື່ອກໍານົດຮູບແບບການນໍາສະເໜີຮູບເງົາລະດັບຊາດພາຍໃນປະເທດ.